De knuffelbaarheidsfactor bepaalt of je een verblijfsvergunning krijgt!

Abiram

Afgelopen week stond de media vol met Abiram, en zijn zielige verhaal. Vorige maand hadden we Sahar Hbrahimgel die met haar zielige verhaal in de media kwam. En ikzelf ben ook een mens en vind oprecht dat beide moeten mogen blijven. Maar waar ik mij aan stoor is dat de media bepaald wie wel of niet mag blijven…

Het lijkt er momenteel om te gaan of je een knuffelbaarheidsgehalte hebt als asielzoeker. Als de media van jou zielige verhaal denkt: “Mooi, dat zijn weer topkijkcijfers” of “He, dat worden weer meer verkochte krantjes”, dan ben je bijna verzekerd van een verblijfsvergunning.

Maar wat nu met de gevallen, die net zo zielig zijn, maar waar geen basisschool van roept dat ze moeten blijven. Waar geen hersentumor in het spel is. Al die andere gevallen die net zo schrijnend zijn, maar waar “Hart van Nederland”, “De Telegraaf” en “geenstijl.nl” hun neuzen voor op halen. Die gevallen krijgen geen aandacht, die krijgen geen verblijfsvergunning op basis van “discretionaire bevoegdheid”. En dat is krom.

Natuurlijk snap ik dat de media een controlerende taak heeft, maar het begint nu zo te lijken dat ze alleen maar de knuffelbare gevalletjes eruit pikken.

Waar blijft die neger uit Somalië, zonder vrouw en kinderen die toch terug moet. Terwijl hij weet dat hij bij aankomst direct wordt gevierendeeld. Of die Iranese Christen die terug wordt gestuurd, terwijl ze weten dat hij direct wordt gestenigd.

Die gevallen zijn niet leuk, niet knuffelbaar, want er zit geen basisschool achter die gilt dat hij moet blijven,  er zijn geen kinderen in het spel. Maar wat mij betreft zijn verdienen die gevallen net zoveel aandacht, en ook die verblijfsvergunning!

One thought on “De knuffelbaarheidsfactor bepaalt of je een verblijfsvergunning krijgt!

Comments are closed.