Onder de MRI, best grappig!

MRI

Vandaag heb ik voor de tweede keer in mijn leven in de MRI scanner gezeten. En nee, ik heb niets. Ik deed mee aan wetenschappelijk onderzoek. De vorige keer heb ik een onderzoek geholpen wat op zoek was naar een deel van de hersenen waar je ruimtelijk inzicht wordt verwerkt. Deze keer in een onderzoek naar de werking van THC.

Bij het onderzoek van vandaag was ik er om het testprotocol te testen. Dus er werd niet direct onderzoek naar mij gedaan, maar ik werd wel door de hele procedure geleid.

Het vervelende van deze test was dat ze een aantal keer bloed moesten afnemen, waarvoor ik een infuus geprikt kreeg. Nooit een pretje. Verder wordt er een hartslagmeter aangesloten en mag je op de MRI tafel gaan liggen.

Als je eenmaal vast ligt, krijg je nog een band om je buik om de ademhaling te meten en een koptelefoon op waardoor je de onderzoeken kan horen.

En dan ga je erin. En dat is en blijft een vervelend deel van de MRI. Je gaat een kleine tunnel in, kan je niet bewegen en je weet dat je hoofd in een enorme magneet wordt gepropt. Deze keer moest ik er 1,5 uur in. Gelukkig wel weer testjes doen, want anders val je in slaap. Want ondanks dat het geluid erg luid is en klinkt als een ‘matrix-printer’, is het wel een geluid wat op de achtergrond raakt.

De testjes die ik moest doen waren deze keer wat lastiger. Halverwege kwamen ze er namelijk ineens achter dat de linkerknop niet goed werkte, waardoor mijn testdata nergens op sloeg. Nadat ik een nieuw knoppenkastje kreeg, hoorde ik iemand ineens roepen “De patiënt is overleden!” Bleek dat mijn hartslagmeter er ook spontaan mee opgehouden was 🙂

Al met al een grappige ervaring om zo’n onderzoek mee te maken en zo’n MRI-scan te ervaren.